Geçmeyen zamanlar

Sonra vakit geçti biraz, gündelik telaşelerden, arkadaş sohbetlerinden,evde vakit geçirmekten, yeni insanlar tanımaktan sıkıldık.Yine dönüp birbirimize baktık. Aynı şeyleri gördük ama korkmadık, korktuk da belki de ama belli etmedik. Yine aynı şeylerin bizi üzmesinden. Zihnimizde yarattığımız ve hiç olmayan gerçekliklerden korkardık. Bi süre dinlenip soluklanırdık. Göz göze gelmememiz lazımdı, ötesi berisi yok o zaman yine mahvolurduk. Eğer yine değseydi kanlı gözlerimizden bedenimizin sureti. Gene uykuya dalarken düşünürdük sadece birbirimizi, ve ya başka bir bedende kaybolurduk.bSabahlar daha kötü bir başlangıç olmazdı belki de biz sadece birbirimizin olurduk.

Unutulurdu tüm bunlar, tüm günahlar affedildiğin de belki, avucumuz da bir başkasının elleleri olmasaydı. Geri dönüp bakmazdık maziye belki, o hasretle özlenen günler çok uzakta olmasaydı. Mesafelerin bir önemi kalmazdı belki de, o son öpücük resmine konmasaydı. Yaşanmasaydı keşke o ilk heyecan, her şey ilk günkü gibi kalsaydı demeseydik. Her zaman dinlediğimiz o hüzünlü şarkılar daha bir ağır gelmezdi belki de biz hiç bir araya  gelmeseydik. Farkında olmadan da bitebilirdi her şey, aynı şeyleri göremeseydik. Bir daha hayalimize bile gelmezdi mazi, zamansızlık yayılmasaydı  dört bir yana.Unutulurdu o gözgöze geçen geceler hiçbiri o kadar uzun sürmeseydi.

ruhi

neyi anlatacağınızı bilmediğiniz zaman yapılacak en klasik numara kendinizi anlatmaktır. kendini anlatmak kolayda nereden başlayacağınız biraz sıkıntı ben hep burada takılırım. nereden başlayacağım bazen o kadar büyür ki kafamın içinde hikayeyi defalarca kurgulamaktan bitap düşerim. nasıl anlatsam daha etkileyici olur? acaba şu kısmı da katsam sıkılırlar mı? olay nerede düğümlenir? düğümleri nasıl açarım? nerede bitsin?  -ve samimiyet ölür. ve yine ne gariptir dünya'yı onun kurtaracağı söylenir. böyle bir şey mümkünse. denedim hakim bey defalarca samimi olmayı denedim. şimdi kendine bile yabancı bir adam olsam da (bu serzenişte bile afili sözler, samimiyete bak) ama cidden uzun bir süre samimi olmayı denedim. zamanla öğrendim sonra, samimiyetin kaybetmek olduğunu spor müsabakalarında şerefli ikinci olmak gibi bir şey samimiyken kaybetmek. çünkü bu hayatta kimse sizi dinlemiyor.siz sizi anlattıkça önce soranlar sizden soğuyor sonra siz kendinizden soğuyorsunuz -ulan acaba bende mi bir bokluk var diyerek. zeki olanlar bunu daha önce anlıyorlar herhalde, ben biraz geç anladım. herkes sizi bir eklem olarak görüyor, hayatına sizi eklemlendirdiği ölçüde değerlisiniz. soru sorarken bile duymak istediği cevabı almak için soruyor, gerçeğe kimsenin tahammülü yok bu çağda. işe yaramıyorsanız yoksunuz, gerçek işe yaramıyorsa yok. mesele bu kadar basit işte doktor. bu yazdıklarımın kado'yu özlememle bir ilgisi yok ama bu saatte canım sıkkın. şimdi kim bilir ne yapıyor o dağ başında?

yön duygusu bitti

Kendi tabelasının gösterdiği yöne doğru seve seve dönüyordu her şey;

Bıyıklarım sana,

Ağaçlarım kuzeye;

senden kopan bıçaklar tam da kan pompaladığım noktaya. hiç şaşmaz

13 yaşımdan beri edebiyat seviyorum ve farkettim ki 

son iki üç yılın en alengirli hikayesiymiş aşkımız, ne yazıkmış,

dünyaya fırlatılışımın bilmemkaçıncı yıl dönümünde hatırlaladıklarım

fırlatma platformunun üzerindeki morluklar ve

hızını güzelliğinden aldığıydı fırlatıldığım mancınığın.

ama bu şimdi bitiyor, bu dünya uykum

oysa ben çocukken her boş vaktimde kuşlara bakarak uyurdum;

ev boşaldığında balon vuran havalı tüfekle hafızama kazıdığım her kuşu vururdum.

kayıp günler günlüğü

Hakkınız yoktur kimsenin görmediğini

Bilmek istemeye.

İçinde bulunduğunuz durumdur, sizi bana yaklaştıran,

Benden uzaklaştıran 

ve sonunda nefretin geri dönülmez yanlışlarına düşmenizi sağlayan. 

Zaten yolunu kaybedecekti herkes

Hatta belki ilk önce ışığı en kuvvetli olan. 

Çünkü hikayenin o kısmında, bazı titrek mum ışıkları

Ve şehrin tüm aklı kaçıkları aynı meydanda

Büyük bir led ekrandan geçişini izleyecekler,

Onursuz ama çoktan yazılmış hayatımın.

Bir seslenişten bahsetmiyorum asla yanlış anlaşılmasın

Bahsettiğim, sadece gece olduğunda büyüyen endemik bir tür gibi

Sadece geceleyin büyümüş bir geleceğin başlangıcıdır;

Çünkü o gecelerden birinde büyük puntolarla olmasa da madde madde açıklanmıştı başıma gelecekler gün doğmadan,

Bir gastenin 'mütevazi büyüler ve futbolcular için astroloji' adlı köşesinde. 

Kim vurduya giden şey sadece bazı tatil planları değil hayatta mesela huzurumuz da biraz evvel buradaydı

Islak çıplak ayaklı çocuklar tahta iskelelerde koşturmayı hiç bırakmasın istedim, 

Güneş batacak gibi yapmasın da plaj arılarla dolmasın istedim, şehre dönmemeliydim,

Memnundum misafir olmaktan hatta bunun için para bile ödedim

Yine de anlayamadım, sıcağın verdiği mutluluğu;

Denizin aslında çarşaf gibi olmak zorunda olmadığını,

Ayaklarımı niye bu kadar önemsediğimi hiç anlayamadım, 

Anlatılmadı hiçbir antik yunan tanrısı tarafından.

Zıtlığın büyüsüne kapılmamak lazımmış onu anladım ama 

Helal olsun bana.

Kendimi kucaklamak istedim kendi kollarımlan.

2004 şubat

İstediğin gülleri çalamadın bahçenden

Şimdi kendini suçluyorsun da

O gülleri sana dikmedi kimse

Sen sana dikileni sevmezdin zaten gözün fazla toktu

Sana senden doğrusu yoktu

İkinci ismini unuttuğun sınıf arkadaşların

Doğum günlerinde sana çorap alırdı

Sen kimseye gülmedin bile

Annen bacaklarını ovardı, annen sana gül gibi bakardı

Hepsi birden gitmedi ya

Çoraplar vardı ya, hani çoraplar

Şimdi aniden aldığım kararlar var, 

seçim yaptın ya ilk kez hayatında

Hadi arkasında dur bakalım;

Küfür et sarhoş ol sıkılmadın mı hala

Adam ol, ama adam demeleri için değil

Kendin için

O şekilde unut varlığını bazı iki hecelilerin,

Zarardan başka bir şey vermeyenlerin,

Göğünü toprağını bilmeyenlerin

Sana mı kalmış zaten amına koyduğunun dünyası da

Sen kendine çalış, kendini sev, kendini döv

Kendindir bulabileceğin en doğru yön

Bırak anneyi kadını ortaöğretimdeki gülizar hocayı

Bir kendini gör bir kendine dön

İhtiyaç duyduğundan mı sandın gözlerin

Sana senden gayrı sen mi vardın

Sırf genetikle mi bizi bir arada tutardın

İhtiyacım yok yalana, yalandan bağlılığa

Ben bazen kadın, bazen deniz
Bazen de balık tutardım
Sana tutulduğum gün yeteneksizce utandım

Unuttuğum

Dünyanın duvarlarına çarpıyor bütün umutlarım,her şey ve herkes ahir zamanın kıskacı arasında.Son nefesini verirken çırpınan bir balık gibi zaman,herkes bir oltanın ucunda.Ben mi ? ben ne istiyorum ki ? Ne bekliyorum,yağmur düşerken damları ardına çocukluğumun yırtıklarından su giriyor içeriye.Koşarak uzaklaşıyorum.Arkama bile bakmıyorum.Bütün sorunlardan böyle kaçtım ben işte,okulu da böyle bıraktım zaten.Sigarayı saymazsak çoğu şeyi bıraktım sayılır.Sevmeyi,özlemeyi,yaşamayı.Elim sigaraya uzanırken, karşımda duran güzel bir kızın kalbimi gereğinden daha fazla zorlamasını unuttuğum geldi aklıma.Sonrasın da sevmeyi unuttum.Sonra çocukluğum,annem,babam,lise yıllarım geldi aklıma,bir daha aynı tadı vermeyen sofralar.Babamın dört numara gözlükleri,gereksiz merasim ve samimiyetle geçen lise yıllarım.Bir sigara daha yaktım çünkü özlemeyi unuttuğum geldi aklıma.Başın dik gezebilmeyi özlediğim,zihnimi tırmalayan anlamsızlıkların acıları geldi sonra.Bir dost sesine hasret oluşum.Tek başına kadehi masaya vuruşum,samimiyetsizlikten uyuşan ellerim,içten bir kelama duyduğum hasretin eksikliği.Son sigaramdaki o acı tat geldi aklıma,Sonrasında yine yaşamayı unuttuğum.

Öldi mu

İnsan insandan soğuyordu

Bu konuda herkese hak veriyordum 

Ama gündüzün en yorgun perdesi 

Hep benim odama indi

Oda diyorum, perde diyorum 

Sen de anlıyordun bazı şeyleri

Ben tekmeleri kendime atıyorum.

Sen kendine tükürüyordun

Yoruluyordun artık göğe bakınca

Göğü odandaki ayna mı sanıyordun

İşte Romatizma tam da burada

Sıkıldım insandan bir seni özlüyordum

Özlüyordum ama -sen de biliyordun-

Artık seni istemiyordum

Hayat diyordum,

Sen karma diyordun

Karmayaydın beni daha fazla, yoruyordun

Durum buydu sevdiğim, 

hayat da bir şekilde bu

Ben senin ne hallerini gördüm 

artık sence umrumda mu?

Biliyordun görüyordun ve arttırıyordun

Yaşadıklarımız o kadar da bir babanın sonucu mu?

Bizim elimizde

Yok olmakta var sonunda
Ya da sevdaya tutunmak,
Tutunup da bırakmamak o güzel günleri.
Hiç yaşamamak bile mümkünken
Hayal etmek bile can acıtmıyorken,
İşliyorken tüm zamanlar birbiri ardına
Ellerimiz hala can çekişmiyorken başka avuçlarda
Düşlerimiz de ölmekte bizim elimizde;
Yanyana ölmekte.

O zaman unutunulacak belki tüm acılar
Uğruna yağmalanmış bütün kalpler duracak.
Sessiz bir karanlık saracak her yeri.
Tel tel dökülecek her yere yalnızlık;
Gün ağırırken şafağın koynunda.
Göz yaşlarımız hala karışmamışken başka kadehlere.
Düşlerimizde ölmekte bizim elimizde;
Yanyana ölmekte.

yaz geçer

En coşkun çağıydı suyun

İnemedim arabadan, kaldım

Önceden haber edilmiş her şeye karşılıksız inandım

Mavi bir muhabbet kuşuna;

İkinci kattaki güzel komşuma 

Ellerini her bacaklarına koyuşuna

Turuncu paketler aldım.

Bak bu duvar rutubetten

Bak bu tüfek dün geceki nöbetten

Şu an aşağı düşüyorum

Bunaldım da İttim kendimi, 

hiçbir anlam ifade edememekten. 

Biz belki seninle bir sahilde tekrar oturmayız, oturmayalım.

Belki benimle bir daha o kadar çok ilgilenmez işportacılar

Sorular sorulduğunda kaçmaya başladığın cevaplardayım 

Sende benimkinden çok daha büyük bir acı var. 

O an ki anlamlar

Çok çarpık zamanlar bunlar

Ya öleceğiz ya seveceğiz

Ya da en basitinden gideceğiz bu diyardan

Gitmenin çözüm olmadığını bile bile

Yeni bir güneş doğacak belki de ayrıldığımız vatanımıza

Kavurcak her yeri masmavi ölümler

Derinlerden gelmeyecek bir ah sesi

Duymayacak kimseyi o an insan

Tek başına duygularına sarılı halde ölü bulunacak

Faili meçhul bir ölüm saracak her yeri

Aslında yine yaşanacak aynı şeyler

Yine aynı şekilde devam edecek hayat

Kimse anlamayacak bir suratta neler asılı olduğunu

Herkes sadece işine yarayan şeyi alacak ömründen

Yalnızlığın dayanılmaz kasveti indirilecek yine daha yeni sarmalanmış rafından

Unutulmayacak o zaman en güzel anlar

Akan kanlar kurumayacak,hala yaşanacak özlemi bazı şeylerin

Yine gelecek..

Faili meçhul duygular saracak her yeri

Haberler güzel

Vakit kuşluk, kalbim pişmanlık dolu

Her sırrı bildim, markette üzüldüm

Bu yıl daha kötü şeyler oldu

Sense ayna tuttun,

Aynaydın ya da;

 ihtiyaç duyduğum mor anlarda; köşelerimde, mutfaklarımda durdun

elimle koymuş gibi sevdim ve biriktirdim seni

Ve ben hep kendimi,

kandıracak bir 15 dakika bulurdum

Yürüyüp koşar,  bahçeli bir evde uyurdum

Ah oklarımı kendim sökebilseydim vücudumdan

İşte o zaman Erken kirlenmiş bir tişört gibi

Balkonda tek başıma kururdum. 

Ellerimde bir yabancının sesleri

Sonra gidişin geliyor aklıma,ardına bile bakmadan arkanı dönüşün,beni hiç sevmeyişin değil aslında kimseyi gerçekten sevemeyeceğin geliyor aklıma.Avucum da taşıdığım onca yabancının sesini duyamayışım,dokunup da hissedemeyişin bakıp da göremeyişin,şimdi geliyor aklıma aslında hiç olmayışın.Böyle şeyler kalabalıkları ilgilendirmez tabi,o yüzden yalnız içenler için barların uzun masaları ve otuz beşlik rakıları vardır,ben ve benim gibi adamlar için bazı uyuşturucu madde satan adamlar.Tek gecelik kadınlar vardır.Zihninin derinliklerinden gelen,aslında seni sen yapan varsa sana onları fısıldayan sesler vardır ama bunu duymamızı engelleyen bir o kadar kalabalıklar vardır.İşte tam da bu yüzden çalınır en sevilen şarkılar.Bu yüzden anlam kazanır en derin şiirler,bu yüzden vardır en yakın dostlar.

Kimsenin gidişi gelişi gidişi kadar afilli olmaz,o yüzden vardır hasret duvarları bütün bunlar olmasa onlar da olmaz.Daha sık duyulmaz belki yabancıların sesleri o zaman,çünkü hiç bir yara kendiliğinden kanamaz.Yeni bir başlangıcın izleri vardır herkesin sahte gülüşünde kimse kimseye gerçekten yaklaşamaz.Daha dün gibi yaşanmışlıklar vardır belki de,uzaklarda değildir tüm bu hayal kırıklıkları o yüzden vardır bütün o yalanlar.Herkes mi dimdik durmak ister gerçeklerin önünde,belki de o yüzden hiç anlaşılmaz bizim gibi insanlar.

İçerenköyde eczane aradığımız günü hatırlarsın

Yazlık hüznü diye bir şey var

akşamüstlerinin hafif rüzgarlı güzel sokakları da bunu bilir

Bende de biraz vardı ama sana hiç göstermedim, 

Zira Eskimiş yaz günlerini özlemiş gibiyim.

Çiçeklerle boyuyordum odamızı

Ten renginle doyuyordum süte ve bilimum süt ürününe

O kadar saydamdın ki görünüyordu içtiğin su

Genzinden midene dökülürken

Bense tüm bunlar oluyorken 

Her şeye biraz daha az tahammül ediyordum

Normali unutuyor, bazı güzel yaradılış özelliklerimin 

Kötü getirilerini sana yansıtıyordum;

Ne de olsa iki aşıktan ziyade uydu olmuştuk birbirimize

Ama ben sana hiç ayak basmadım.

Son biranın ilk yudumu

Doğuyor yine en karanlık geceler,
Söylenecek son bir söz bile kalmadı.

Görülecek bir çift göz o kadar uzaktaki;
Araya girecek bir sevda yükü bile kalmadı.

Her şey o kadar çok yarım kaldı ki;
Boşluğu dolmayacak hiçbir şey olmadı.

Zaman ilerledikçe degişti hayatın manzarası,
Dönüp bakmaya kimsenin mecali kalmadı.

Verilen bütün sözler tutulabilirdi belki de,
Kimsenin hayalleri başladığı gibi bir son bulmadı.

Hatırlanmazdı belki gecmiş günlerin güzellikleri,
Ama düş bahçleri aynı huzuru bir kere daha  bulamadı.

Aynı heyecanlar tekrar yaşanabilirdi belki de;
Kalp göğüs kafesine bir daha o kadar dar gelmedi.

üç efes bir permatik

seni daha güzel dinleyen vardır

daha az dertli olan biri mesela

sana odaklanan, derdine ağlayan.

ben değilim, istemez miyim

ne kadar kuş uçarsa uçsun penceremin önünden

'sana uçuyordur' der, gülerim

seni özlemişimdir o an kuş sevdiğimden değil

hayır kuş da severim gerçi

ama seni sevdiğim kadar değil

aklıma geldiğin anları saçıyorum 

kola açar gibi ses çıkıyor kafamda

kuş vuruyorum, cam kırıyorum, kadın üzüyorum

ki kadın üzmek en sevdiğim eylem

kadınların çoğu annem 

annem evde bana atkı örüyor

en son en son kaç sene önceydi en son, annemi sevdiğim

ama sana zarar vermeyi ben hiç ister miyim

üstüme gelme, üstü kalsın

ne ayın üçü dördünden daha doğru, ne abim benden 

aşağılandık çünkü ruhumuz ibaret değil bir bedenden

intikam alacağım seni bana düşman edenden

yani herkesten

asıl kendimden

her gece aynı aya baktım farklı insana sarıldım

kendi cinselliğimi okşadım, banyoda, yatakta, bar tuvaletinde

üstüme iki büyük memeden daha büyük gelen bir şey vardı;

sevgin.

seneye de giyerim diye insan sevilir mi

işte ben seni öyle sevdim. 

var mısın?

varsan saatimi kurayım

dur dediğin yerde durayım

ama sen benim durduğumu gördün mü

aklıma gelmedin ki başıma gelesin,

yokluğuma alışamazsın o yüzden ölmüyorum bunlar hep blöf

ölseydim alışamazdın yokluğuma, yokluğum biraz örf

biraz adet, 

biraz kan ve biraz ped

insan sevdiğine benzermiş, ben benzeseydim sana pek eğlenirdim

hiç eğlenmiyor, aksine çok sıkılıyorum,

sana zarar veriyor

seni hiç dinlemiyorum.

acaba sen hiç dinledin mi?

elbet dinlemişsindir

kendini yoksayıp benim gönlümü eylemişsindir

anlat bunları bana anlat, yoksa göçüp gideceğim

ben her boş anımda kendimi kestim, hiçbiriniz yoktunuz

bir gece fotoğrafını çektim,

hepiniz pek coştunuz.

06.06.3036

yirmiüç yaşındayım adım onsekiz

girdiğim türlü girdap, saysam saysam bitmeyiz

iki yol var gözüm dolu, kalbim de boş sayılmaz

gözüm görse gönlüm bi seni unutmaz

bir yandan da öyle dediğime bakma //// hayat bu

ikimiz için çok seçenek 

peçenek

bazen bir şeylere yetemiyorum bebek

çoktan seçmeli bir soru gibi

sürekli suratıma bakıyorsun

adını biliyorum, sağlaman yok

yani demek istediğim

sen çoktan bu işlerden geç der gibi karşımdayken

ben hala bazı konularda yetersiz
kendime olan güvenim az, bir o kadar da çok.

gece yarılarında, ikimizin adında

yani ikimizin derken -sen ve benim-

hayırsızca dualarında can buluyorum

ve belki çoğu zaman küfürlerinde

yol bulamasam da ölmem kıyılarında

haksız kazanç gibi çınlıyor kulağımda

yüzün

özün

bakırköye gidiyorken çığlıklarda vücut bulmuş özün

ama beni biraz bırak.

çünkü ben bugün, 

adına konuşuyorum tam 105 yaşında yüzün

hangisiyle yüzleşcem

hangisini sevcem

hangisinden alcam borcumu

ki ben sana hiç sormadım yükselen burcunu

bu hikaye burda bitsin

sen en azından bir düşün

yirmiüç yaşındaydım adım onsekiz

madem ben hala çocuk

o zaman ya siz nirdesiğiz.

müslüm güneşsavar

kırılacak başka bir şey olsaydı kırardım 

hepsi bu kadar.

mesela günleri, küçük taşlar gibi yuvarladım kaydıraktan aşağı

bu yüzden geçmiş, kumların içinde

 saçlarımda da kum var, ve her şeyin içinde

sonra birkaç arkadaşımın kuyruğuna boş konserveler bağlıyorum

ve ilginçtir ki, hala arkadaşlarım onlar.

bir yerdeyim, anlar var; ama birbirlerine bağlanmıyorlar

serbest düşüyorum arada ceketim ağaçlara takılıyor

adımı değiştiriyorum mesela müslüm koyuyorum 

soyadım da var, müslüm güneşsavar

silah çeker gibi kaldırıyorum sigaramı 

küfreder gibi öksürüyorum içime tam çekemeden

bir ara doktora gitsem iyi olacak diyorum.

sence ben böyle bir şey der miyim? 

elbette demiyorum.

Ay Tanrıçası

Bir çobansın sen. Ay Tanrıçası, onu üzmene rağmen... bu denli aşık sana…

               

Bardağına çay yapraklarını hazırlar. İşte böyle bir Ay aşık sana onun bahçesinde çürürken. Onu keyifle okusan halbuki, gece ve gündüz durmadan oku onu...

               

Koyunlar… Nerede ıstırap çeksen oradalar. Ürününü yerler. Yünlerini verirler sevinçle. Ay Tanrıçası… O da sana tuzunu feda eder. Ve tüm mühürler... kuzeyde gömülü bir hazineye vurulur. Ne şanslı bu hazinenin sessizlik olduğunu fark eden... Gizem ve sihir, tek tacı Doğa’ya takar. Şimdi, tüm huzur onu bulabilende… Hele bir bak, gör ve seyret!

Ay Tanrıçası “Çocuğum” der:

“Ne kadar da zor… Bir günahkar neyin yanlış olduğunu iyi bilir. Ama sen değilsin ki bir günahkar… Ve Yüzyıllar... ne kadar da güçlü olduğumuzun kanıtı. Şimdi, geçmiş ve gelecek arasında nasıl da sıkışıp kaldık. Sıkıntılarımız dünyevi bir cennetin hayata kavuşması için gerekli…

               

Çocuğum, sana diğer yüzümü gösteremediğim için mi bu kadar kibirlisin? Otlattığın koyunlar benden daha mı beyaz? Ya yün?... ya tuz?... Bir kaldır kafanı da bak bana. Hele bir bak, sonra gör ve seyret! Ay Tanrıçası, onu üzmene rağmen bu denli aşık sana…”

Ansızın çöken gecenin içinde şükreder çoban. Sofrası bereketli, dolu. Yine de bitmez çilesi.

Çoban: “Şu üzgün koyunları bana sen yolladın. Onlar benden daha mutlular yağmur yağdığında… Fırtınalar hız kazandıkça... bu mutluluk katlanır. Şimdi, bir anda gözbebeklerimden nasıl da fırlar bu şükürler? Sana bakamam ben, çekinirim...

Sabahın ilk ışıkları vurur yüzüme. Günahı ve acıyı iğdiş etmeliyim ki şu inlemelerim bir dinsin.

Kılıçla, bıçak bahçemde parıldasın, gümüş mesafeler adım adım şu dağdan insin.”

Ay Tanrıçası: “ Hele bir bak da gör... ve seyret! Bastıracak hakkın yok bu duyguyu. Utanç mı bu?... Hele bir bak bana. Melodinle gel. Burada müzik ve ninniler bekler seni.”

Kalbimin dağları

Uygun anı beklemekle geçiyor hayat.İnsan,zamanla pusuda avını bekleyen canavara dönüşüyor.Her şeyden vazgeçe vazgeçe bir başkasına dönüştüğüne haberi olmuyor kimsenin.Haberi olmuyor ki uzun bir süre görülmeyen herkes birden bire sen ne kadar zayıflamışsın,ne kadar değişmişsin gibi safsatalardan bahsediyor.Kendi yokken neler yaşamışsın hiç umrumda olmuyor,herkes herkesi bıraktığı gibi bulmak istiyor.Ben de bu yüzden bu yağmurlu günde kapındayım,tekrar aynı cümleleri kurma konusunda tedirginim biraz.Onun için gidip biraz içki içtim,merdivenleri çıkarken bile provalar yaptım.Repliklerimi bir bir ezberledim ama sen kapıyı açınca sıfırlandı birden her şey.Hiç konuşmadan birbirimize baktık otuz saniye kadar,sen titreyen sesinle hoş geldin dedin,ben vücuduma ağır gelen bedenimle hoş bulduk dedim.Pek hazırlanmamıştım sanırım ,sen kahve yapmaya giderken tekrar konuşmamı gözden geçirdim.Şimdi ise dönüşü olmayan yollara girmekten korkuyorum,hayat akıp giderken gerçek olmayan her şeyin bana halüsinasif hayaller yaşatmasından.Aslında gerçek olan her şeyi kaybetmekten korkuyorum.Bir anlık gafletle edilen sözlerden sonra giden herkesin,ani gelişi karşısındaki dağınıtlığımdan korkuyorum.Toparlanması zor olan geçmiş günleri tekrarlamak istemiyorum.

Kahveleri getirip sigara uzattığında hala aynı sigarayı içiyor olmana bile sevindim.Sanki ilk defa geliyormuşum gibi baktım salona meraklı gözlerle,duvarda hala benim astığım saat duruyordu.O ara gereksiz sohbetler ettik,ta ki sen ben nişanlandım diyene kadar.Bir süre belli etmemeye çalıştım ama sen ardarda içilen üçüncü sigarada anlamıştın bir terslik olduğu.Sen belki de bana gözlerinle neden bu kadar geç kaldın demiştin,cevap verememiştim ben.Gitmem lazım deyip erkenden kalkmıştım.Halbu ki ben o akşam İstanbula temelli dönmüştüm.Bir süre kalıp tekrar gittim ama.Bu mektubu da şimdi yazmadım zaten uzun zamandır bu anı bekliyordum.O an içimden gelen seni seviyorum sözcüğü tüm bencilliğiyle bu güne kadar bekledi.Bir kere daha göremedim seni bir daha uygun anı bekleyemedim,insan tuhaf meselelerin peşine düşüyor böyle zamanlarda.Dinamitle patlatılan bir bina gibi yıkılıyor hayalleri, enkaz altında kalan yakınlarını arıyor yüreğinde.Hala bulamasa da.

fil'in unuttukları

tuhaf küllükler var bir de okunacak duvar yazıları,

unutmaya başladım artık 1960'ları. 

şimdi birkaç uzun namlulu silahı birleştirerek adını yazacağım,

kapının önüne, sokağına, semtine; tüm arkadaşlarım 

iki gün kan ağlayacak, ben ağlatacağım.

pencereden 

plakaları, istasyonları, tabelaları say.

geçtiğin tüm şehirlerin nüfuslarını topla, 

bana böl kendinle çarp. 

ırmaklarla ayrılan ülke sınırlarını bilmiyorum fakat

tel örgüler artık elektrik taşıyor;

inanacak gücüm yok, sevgilim yarın da yaşayacak.

önümde uzun ipler var, korkmuyorum

önümüzde uzun saçlar ki sevmiyorum.

oturup dinlenmeyacek kadar tiz bir şarkısın sen;

dünyanın tüm ses mühendisleri birleşin diyorum.

gitme diye ayakkabılarını çöpe atıyorum;

tüm toplu taşıma araçlarını yakıyorum.

bundan sonra bana deniz yoluyla gelmeni istemiyorum

bu mumu ışık için değil, tüketmek için yakıyorum

şişeler ve mahçubiyetlerine hatta

camlarına, bir de yarısaydam kalbine

çünkü oradan geçicem 

mavin mi gök gözlerin mi?

bu iki olsun elbette tektir bir önceki

zaten hangi araba benzinin yanına biraz ekmek ister,

hangi kuş biraz daha ortadoğu

herkes istikrarlı bir program sonucunda zayıflar,

benim burada bir işim yok, senin var

kahvaltı hazırlayacaksın hem de tüm kıta doyana kadar.

bana ayakları yere basan cümleler kur bir şeyler söyle, 

çay oldu kalk de, 

akşam makarna mı yesek de,

ayakkabılarını içeri alsana de 

hadi biraz pratik.